از آغاز زندگى مشترك از من دروغ و خيانتى نديدى و من هرگز با تو مخالفتى نكرده‌ام ، على ( ع ) فرمود : پناه بر خدا ! او به نيكو كارى و پرهيزگارى تو داناتر است ، جدايى و فقدان تو بر من بسيار ناگوار است و به خدا سوگند مصيبت رسول خدا بر من تازه شده است و فقدان تو مصيبتى است كه تسليتى براى آن نيست و كمبوديست كه جايگزينى ندارد . سپس هر دو ساعتى به سختى گريستند و على ( ع ) سر مبارك زهرا ( س ) را در آغوش گرفت و فرمود : هر چه مىخواهى وصيّت كن و بدان كه من خواست تو را بر خواست خود مقدّم مىدارم ، فاطمه ( س ) فرمود : اى پسر عمو ! خداوند از سوى من بهترين پاداش را به تو بدهد ، به تو وصيّت مىكنم ، پس از من با امامه دختر خواهرم ازدواج كنى ، چون او براى فرزندانم مانند خود من است و مردان ناگزير از اختيار همسر هستند ، سپس فرمود : اى پسر عمو ، براى من تابوتى فراهم ساز ، چون دوست نمىدارم هنگام تشييع بدنم آشكار باشد ، ( و اين تابوتى كه على ( ع ) براى زهرا ( س ) ساخت ، نخستين تابوتى بود كه در اسلام ساخته شد و پيش از آن ابدا معمول نبود ) سپس فرمود : به تو سفارش مىكنم كه مرا در شب وقتى كه ديده‌ها آرام گرفته و به خواب فرو رفته‌اند به خاك سپارى ، چون نمىخواهم هيچ يك از كسانى كه به من ستم كرده و حقّم را پايمال نموده‌اند بر جنازه‌ام حاضر شوند ، زيرا آنها دشمن من و دشمن خدا و رسول او هستند ، آنگاه به آرامى چشم از جهان فرو بست ، سلام خدا بر او و پدرش و شوهر او و فرزندانش . مدينه يكپارچه ناله و فرياد شد و مردم گروه گروه به سوى خانه على ( ع ) روان شدند و با گريه و زارى منتظر تشييع جنازه بودند تا بر پيكر پاك دختر رسول خدا ( ص ) نماز بخوانند ، امّا ابو ذر بيرون آمد و خطاب به مردم گفت : اينك برويد ، چون تشييع پيكر دختر رسول خدا ( ص ) در اين شامگاه به تأخير افتاد ، مردم برخاستند و به منازل خود رفتند ، وقتى پاسى از شب گذشت و مدينه در خواب رفت ، امير مؤمنان و حسن و حسين و عمّار و مقداد و عقيل و زبير و ابو ذر و سلمان و بريده و تعدادى از ياران خاصّ آن حضرت ، جنازهء حضرت فاطمه زهرا ( س ) را كه توسط على ( ع ) تكفين و درون تابوت قرار داده شده بود از منزل بيرون آوردند و بر آن نماز خواندند و سپس او را در دل شب به خاك سپردند ، امير مؤمنان در كنار قبر زهرا ( س ) هفت صورت قبر